Haftanın kamburu çarşamba

Obama'nın memleketlilerinin dediği gibi haftanın kamburu çarşamba gününde mesai bitsin de artık eve gideyim diye bekliyorum. Zaten istifayı basmışım, patron ahalisiyle çok da samimi olmayan gülümsemeler ve gayet samimi olan laf sokmaları yaşıyorum 9h/5d/1w şeklinde. Yaklaşık 2 hafta sonra farklı bir işe başlayacağım ve insanın bi hedefi/ varacağı bir noktası olmadan bir şeyler yapması inanılmaz sıkıcı. (Şimdi zenginleri anlıyorum :D ) Mükemmel ötesi sağduyulu, olgun patronlarım ayrılmak istediğimi belirtmemle beraber bana işten 6 hafta sonra ayrılabileceğimi söylediler. O an yüzüm gayet sakin ama içim allah diye bağıran aslan misaliydi. E haliyle eyvallah dedik. Ama o 6 hafta geçmek bilmiyor arkadaş. Okumadığım blog/haber kalmadı. Twitter'dan filozofları falan takip etmeye başladım. Kişisel gelişim yerine sayılıyordur umarım bunlar. Bir de her gün gtalk'da hapsettiğim Özgün var. Resmen kızın geleceğiyle oynuyorum, kpss'de alacağı puanları bir bir eritiyorum. Şuan geriye yaklaşık 2 haftam kaldı, e 4 haftalık blog takibi sonrası Halil Sezai'nin isyan noktasına geldim ve ben de yazarım arkadaş dedim. Bu sebep ilen işbu yazı yazılmakta.
Gerisi gelecek, yoksa bu 2 hafta nasıl bitecek..